Hoofdeconoom Luc Aben blikt vooruit - week 13

140 tekens op Twitter gooien is toch net iets gemakkelijker dan 238 parlementsleden achter je krijgen. Zelfs als je eigen partij de meerderheid bezet in het parlement. Dat ondervond Donald Trump bij zijn poging om Obamacare te hervormen. Een centraal thema uit de turbulente verkiezingscampagne.

Ook Trump kan niet ‘alleen’ regeren

Beurzen hielden het politieke spel rondom Obamacare nauwlettend in de gaten. Omwille een indicatie te krijgen of Trump inderdaad iets voor elkaar kan krijgen. Het leiden van een land is méér dan een forse tweet uitsturen of een presidentieel decreet tekenen.

Sinds de verkiezingen liepen aandelenkoersen op in afwachting van een belastinghervorming en grootscheepse infrastructuurwerken. Het falen van de Obamacare-hervorming kan twijfels teweeg brengen of deze plannen uiteindelijk door de politieke molen zullen raken. De eerste reactie van beurzen was relatief rustig. Toch beleefde de Amerikaanse beursindex S&P500 zijn slechtste week sinds lange tijd.

Het is afwachten de komende dagen hoe de verdere reactie zal zijn. Het kan in essentie twee kanten op. Beleggers kunnen de hoop op een ander (lager) belastingsysteem loslaten, met forse turbulentie tot gevolg, of juist andersom. Markten kunnen redeneren dat de kans op een snelle doorbraak juist stijgt. Lagere belastingen zijn immers een kernpunt in het Republikeinse DNA. Wellicht dat daarover binnen de partij sneller eensgezindheid kan ontstaan. Met in het achterhoofd ook het besef dat nogmaals falen in zo’n belangrijk dossier de politieke schade alleen maar zou vergroten.

Daarbij stijgt bovendien de kans dat men zich zal beperken tot een belastingverlaging in plaats van een fundamentele hervorming. Een hervorming zou niet alleen lagere tarieven betekenen, maar ook de invoering van protectionistische maatregelen. Bijvoorbeeld via het vrijstellen van export en extra belasting op import. Veel Republikeinen hebben vrijhandel echter hoog in het vaandel en hebben het hier moeilijk mee. Om die groep niet voor het hoofd te stoten en niet te verzanden in voortslepende discussies, met het gevaar op een nieuwe mislukking, kan men zich beperken tot het louter verlagen van tarieven.

Niet dat dit een gemakkelijke oefening zou zijn. Het was de bedoeling dat besparingen uit de hervorming van Obamacare een deel van de lagere belastingen zouden financieren. Dat gaat dus niet door. Maar het positieve zou dan weer zijn dat uiteindelijk de protectionistische soep niet zo heet wordt gegeten. Het is in ieder geval door deze bril dat we de Amerikaanse (economische) politiek en beurs op korte termijn gadeslaan.

Lentezon in de eurozone schijnt harder 

Ondertussen blijft het onderliggende economische momentum sterk. Met name in Europa. De Markit PMI’s leerden ons vorige vrijdag dat de eurozone best wel eens het sterkste kwartaal sinds twee jaar kan hebben beleefd. Met de belangrijke bijkomende observatie dat niet meer alleen de Duitse locomotief de kar trekt. Ook de Franse cijfers blijken op dit moment verrassend sterk. Gecombineerd met de lagere waardering, bevestigt dit ons accent op Europese aandelen in een gespreide portefeuille.

Vanuit de IFO-indicator verwachten we vandaag een degelijke score. Ook zal er vanuit de ECB een bevestiging komen dat het economisch inderdaad beter gaat. De kredietverlening aan de private sector loopt al enige tijd op. Niet spectaculair, maar een gestage stijging van iets meer dan twee procent op jaarbasis. Een hogere kredietverlening is belangrijk omdat het een indicatie is van vertrouwen in de toekomst. Zowel bij de kredietverlener als bij de kredietvrager.

Ondanks de betere gang van zaken, lijkt het er echter niet op dat de ECB meer haast zal maken met de normalisering van het monetaire beleid. De inflatie blijft immers laag. Vanuit de loonhoek is daarbij geen spoedige opwaartse druk te verwachten. De werkloosheid reageert weliswaar op de betere economie, maar dat gebeurt langzaam. Vooral de olieprijs verklaarde de jongste maanden de hogere inflatie. Onderliggend blijft de kern-inflatie onder het procent hangen. We verwachten niet dat deze week, met een eerste inschatting voor de inflatiecijfers over de maand maart, dat beeld zal veranderen.

Voor Europese beurzen kan dit alles een rooskleurig scenario betekenen: aantrekkende groei en een aanhoudend ruim geldbeleid van de centrale bank. Als het nu ook nog rustig kan blijven op het electorale front in Frankrijk en Duitsland, zoals de peilingen suggereren, dan blijft het plaatje voor de middellange termijn gunstig.

Amerikaans consumentenvertrouwen kwetsbaar  

Het consumentenvertrouwen, zoals de Conference Board dat meet, bereikte vorige keer z’n hoogste punt in vijftien jaar. Morgen krijgen we een update. Twee zaken vallen op.

Ten eerste dat de polarisatie in de Amerikaanse maatschappij zich ook weerspiegelt in het consumentenvertrouwen. Republikeinse kiezers zijn optimistisch, de democratische daarentegen helemaal niet.

Daarnaast volgen de uitgaven van de consument niet volledig zijn optimistische gemoedstoestand. Hiervoor is de loongroei te matig. Door de oplopende inflatie dreigen de reële lonen zelfs af te nemen. Waarmee we weer bij het begin van deze tekst aanbelanden: om de economische cyclus in de VS te blijven onderhouden, zal het uiteindelijk belangrijk zijn dat Trump zijn stimulerende beleid in de praktijk waarmaakt.

Van Lanschot maakt gebruik van cookies voor een goede werking van de site, voor tracking en voor het bijhouden van statistieken. Gaat u verder op de site? Dan stemt u erin toe dat wij cookies plaatsen. Lees meer over cookies bij Van Lanschot